Jeżeli podkład betonowy pod parkiet lub deskę podłogową ma zbyt małą wytrzymałość - jest miękki, łatwo rysuje się, to nie można na nim bezpośrednio kleić drewna. Należy go wcześniej wzmocnić, albo wymienić na nowy.
To drugie odradzam ze względu na uciążliwość i czasochłonność (schnięcie), a także koszty.
Takie podłoża można wzmocnić odpowiednimi matami, które po zagruntowaniu przykleja się do betonu tym samym klejem, który będzie użyty do klejenia desek.
Istnieją dwie podstawowe grupy takich mat:
1. Mata odsprzęgająca z włókniny poliestrowej. Jej grubość, najczęściej 1 mm pozwala na utrzymanie zamierzonej wysokości podłogi, podnosząc ją jedynie nieznacznie. UWAGA: jeśli szerokość deski jest większa niż 14 cm, to należy zastosować matę niezależnie od wytrzymałości podłoża.
Mata "przecina" siły odrywające, zapobiegając tym samym odrywaniu się i deformacji podłogi.
2. Mata z granulatu gumowo - korkowego, znana jako GUMOKOREK. Spełnia te same zadania co mata odsprzęgająca (fliz, moll), ale ma dodatkowe zalety jak tłumienie dźwięków, tłumienie kroków, duże właściwości ocieplające i amortyzacyjne. Niezastąpiona, jeśli chcemy podnieść poziom podłogi, np. do poziomu w kuchni czy łazience. Występuje w grubościach 2, 3, 4 i 5 mm. Jeżeli poziom podłogi w danym momencie nie ma istotnego znaczenia, to zalecam gumokorek.
Chętnie udzielimy szczegółowych wskazówek, telefonicznie 602 238 500, czy mailowo na adres ab@meranti.pl. To nic nie kosztuje, a pozwoli uniknąć poważnych i kosztownych błędów.
Yurek
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą mata rozprężna wiskozowa. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą mata rozprężna wiskozowa. Pokaż wszystkie posty
niedziela, 23 czerwca 2013
piątek, 12 października 2012
Deformacje parkietów: łódkowanie, krawędziowanie
Łódkowanie jest to odkształcenie się całej płaszczyzny klepek lub desek. Rozróżniamy łódkowanie wklęsłe lub wypukłe. Częściej spotykane jest wklęsłe. Krawędziowanie to odkształcenie tylko długich krawędzi klepek, przy czym środek elementu pozostaje poziomy.
Bezpośrednią przyczyną łódkowania jest różnica wilgotności pomiędzy
górną i dolną płaszczyzną klepek, czy też desek. Jednak problem jest bardziej skomplikowany i zależy od wielu innych czynników np. stosunku grubości do szerokości elementu drewnianego, układu słojów, gatunku drewna, wilgotności podłoża i powietrza, rodzaju zastosowanego kleju, rodzaju wykończenia powierzchni podłogi, wielkości elementów, itp.
Stosunek grubości do szerokości elementu
Przyjmuje się, że bezpieczna wartość powinna wynosić 1 : 4. Przykładowo deska o grubości 20 mm powinna być nie szersza niż 80 mm. Jeżeli stosunek ten przekroczy wartość 1 : 8, to element zawsze się odkształci, czyli wyłódkuje. Dotyczy to elementów z litego (masywnego) drewna. Elementy wyprodukowane jako warstwowe, gdzie warstwę dolną (montażową) stanowią lamelki w układzie poprzecznym lub sklejka są podatne na łódkowanie w bardzo minimalnym stopniu z uwagi na krzyżowy układ warstw. Układ taki pozwala na wzajemną niwelację pomiędzy warstwami, a takich warstw np. w sklejce bywa nawet kilkanaście. Układ warstwowy pozwala na bezpieczne produkowanie desek o szerokości niejednokrotnie przekraczającej 250 mm, co przy desce litej jest niemożliwe, chyba że będzie miała grubość co najmniej 5 cm. Z powyższego wynika, że sposób myślenia – najlepsza deska to deska lita – jest błędny.
Rodzaj wykończenia powierzchni podłogi
Najpopularniejsze wykończenie podłogi lakierami w normalnych warunkach jest korzystne i zalecane, lecz przy zmianach wilgotności potęguje łódkowanie, gdyż nie jest w stanie zabezpieczyć przed wnikaniem wilgoci, ale utrudnia przepływ wilgoci oddawanej przez drewno do atmosfery. W warunkach , gdzie mogą wystąpić różnice wilgotnościowe, zdecydowanie lepiej jest zastosować powłokę olejową lub olejowoskową, dającą możliwość tak zwanego „oddychania”, czyli przepływu powietrza bez deformacji powłoki.
Wielkość elementów podłogowych
Im element większy, a szczególnie szerszy, tym bardziej podatny na łódkowanie. Wspomniany już współczynnik grubość- szerokość 1 : 4 jest najbardziej bezpieczny. Obecnie, z uwagi na lepszą, nowocześniejszą technologię przygotowania drewna do wyrobu elementów podłogowych, także stosowanie coraz to nowocześniejszych klejów o dużej wytrzymałości i dużej elastyczności dopuszcza się współczynnik g-s 1 : 6. Wtedy dopuszczalna bezpieczna szerokość elementu (deski) o grubości 22 mm. zwiększa się do 130- 140 mm, a grubości 15 mm do 90 mm. Elementy szersze powinny być produkowane jako deska warstwowa.
Prawidłowy montaż podłogi
Do montażu elementów szerokich należy stosować kleje poliuretanowe dwu i jednoskładnikowe oraz polimerowe. Nie zawierają one wody ani rozpuszczalników, nie powodują zatem zawilgocenia elementów, po 2 dniach osiągają pełną wytrzymałość. Jednak do wykończenia trzeba przystąpić dopiero po 2 do 8 tygodni. Czas ten potrzebny jest do stabilizacji drewna (dopasowanie się do otoczenia). Przy klejeniu desek szerokości 100 mm i więcej, niezależnie od wytrzymałości podłoża betonowego należy zastosować matę rozprężną (wiskozową lub gumokorkową), w celu zredukowania sił ścinających i odrywających. Takie maty należy stosować też wtedy, gdy podłoże ma zbyt małą, niewystarczającą wytrzymałość.
Mikroklimat pomieszczeń w czasie użytkowania
Utrzymanie prawidłowego mikroklimatu pomieszczeń w czasie użytkowania jest koniecznym i podstawowym obowiązkiem użytkownika podłogi. W warunkach klimatu naszego kraju jest to: wilgotność powietrza w przedziale 45 – 65 %, przy temperaturze 18 – 22oC. Wtedy drewno znajduje się w równowadze higroskopijnej i nie „pracuje”. Aby te warunki utrzymać w okresie grzewczym (zima), należy pomieszczenia odpowiednio nawilżać. Nie wolno nowej podłogi zakrywać folią, resztkowa wilgoć zbiera się wtedy podłogą a folią, powodując podnoszenie się krawędzi klepek (krawędziowanie). Do zabezpieczeń używać papier lub tekturę falistą. Folia może być użyta w krótkim czasie.
Jery
Bezpośrednią przyczyną łódkowania jest różnica wilgotności pomiędzy
górną i dolną płaszczyzną klepek, czy też desek. Jednak problem jest bardziej skomplikowany i zależy od wielu innych czynników np. stosunku grubości do szerokości elementu drewnianego, układu słojów, gatunku drewna, wilgotności podłoża i powietrza, rodzaju zastosowanego kleju, rodzaju wykończenia powierzchni podłogi, wielkości elementów, itp.
Stosunek grubości do szerokości elementu
Przyjmuje się, że bezpieczna wartość powinna wynosić 1 : 4. Przykładowo deska o grubości 20 mm powinna być nie szersza niż 80 mm. Jeżeli stosunek ten przekroczy wartość 1 : 8, to element zawsze się odkształci, czyli wyłódkuje. Dotyczy to elementów z litego (masywnego) drewna. Elementy wyprodukowane jako warstwowe, gdzie warstwę dolną (montażową) stanowią lamelki w układzie poprzecznym lub sklejka są podatne na łódkowanie w bardzo minimalnym stopniu z uwagi na krzyżowy układ warstw. Układ taki pozwala na wzajemną niwelację pomiędzy warstwami, a takich warstw np. w sklejce bywa nawet kilkanaście. Układ warstwowy pozwala na bezpieczne produkowanie desek o szerokości niejednokrotnie przekraczającej 250 mm, co przy desce litej jest niemożliwe, chyba że będzie miała grubość co najmniej 5 cm. Z powyższego wynika, że sposób myślenia – najlepsza deska to deska lita – jest błędny.
Rodzaj wykończenia powierzchni podłogi
Najpopularniejsze wykończenie podłogi lakierami w normalnych warunkach jest korzystne i zalecane, lecz przy zmianach wilgotności potęguje łódkowanie, gdyż nie jest w stanie zabezpieczyć przed wnikaniem wilgoci, ale utrudnia przepływ wilgoci oddawanej przez drewno do atmosfery. W warunkach , gdzie mogą wystąpić różnice wilgotnościowe, zdecydowanie lepiej jest zastosować powłokę olejową lub olejowoskową, dającą możliwość tak zwanego „oddychania”, czyli przepływu powietrza bez deformacji powłoki.
Wielkość elementów podłogowych
Im element większy, a szczególnie szerszy, tym bardziej podatny na łódkowanie. Wspomniany już współczynnik grubość- szerokość 1 : 4 jest najbardziej bezpieczny. Obecnie, z uwagi na lepszą, nowocześniejszą technologię przygotowania drewna do wyrobu elementów podłogowych, także stosowanie coraz to nowocześniejszych klejów o dużej wytrzymałości i dużej elastyczności dopuszcza się współczynnik g-s 1 : 6. Wtedy dopuszczalna bezpieczna szerokość elementu (deski) o grubości 22 mm. zwiększa się do 130- 140 mm, a grubości 15 mm do 90 mm. Elementy szersze powinny być produkowane jako deska warstwowa.
Prawidłowy montaż podłogi
Do montażu elementów szerokich należy stosować kleje poliuretanowe dwu i jednoskładnikowe oraz polimerowe. Nie zawierają one wody ani rozpuszczalników, nie powodują zatem zawilgocenia elementów, po 2 dniach osiągają pełną wytrzymałość. Jednak do wykończenia trzeba przystąpić dopiero po 2 do 8 tygodni. Czas ten potrzebny jest do stabilizacji drewna (dopasowanie się do otoczenia). Przy klejeniu desek szerokości 100 mm i więcej, niezależnie od wytrzymałości podłoża betonowego należy zastosować matę rozprężną (wiskozową lub gumokorkową), w celu zredukowania sił ścinających i odrywających. Takie maty należy stosować też wtedy, gdy podłoże ma zbyt małą, niewystarczającą wytrzymałość.
Mikroklimat pomieszczeń w czasie użytkowania
Utrzymanie prawidłowego mikroklimatu pomieszczeń w czasie użytkowania jest koniecznym i podstawowym obowiązkiem użytkownika podłogi. W warunkach klimatu naszego kraju jest to: wilgotność powietrza w przedziale 45 – 65 %, przy temperaturze 18 – 22oC. Wtedy drewno znajduje się w równowadze higroskopijnej i nie „pracuje”. Aby te warunki utrzymać w okresie grzewczym (zima), należy pomieszczenia odpowiednio nawilżać. Nie wolno nowej podłogi zakrywać folią, resztkowa wilgoć zbiera się wtedy podłogą a folią, powodując podnoszenie się krawędzi klepek (krawędziowanie). Do zabezpieczeń używać papier lub tekturę falistą. Folia może być użyta w krótkim czasie.
Jery
Etykiety:
deska warstwowa,
higrometr,
higroskopijność,
klepka,
lakier,
łódkowanie,
mata gumokorkowa,
mata rozprężna wiskozowa,
montaż,
olej,
parkiet,
parkiet lity,
parkiet-deska,
temperatura,
wilgotność
wtorek, 13 marca 2012
Przygotowanie podłoża przed przyklejeniem podłogi drewnianej
Przed rozpoczęciem montażu podłogi drewnianej poprzez przyklejenie
klejem do podkładu, należy poddać ocenie czy podkład ten spełnia warunki
do takiego montażu, a przede wszystkim odpowiedniej twardości, równości
i wilgotności.
Próba zarysowania ostrym metalowym przedmiotem nie powinna zostawiać wgłębień, a na przecięciu zarysowań beton nie może się wykruszać.
Jeżeli na podkładzie jest cienka warstewka cementu nie związana z nim, nazywana potocznie mleczkiem cementowym, to należy ją bezwzględnie usunąć poprzez zeszlifowanie tarczą z kamieniami szlifierskimi lub tarczą z gruboziarnistym papierem ściernym.
Jeżeli podkład spełnia te warunki, jego powierzchnia jest równa, a wilgotność wynosi
poniżej 2 % CM, możemy przystąpić do gruntowania.
Gruntowanie podkładu
W celu zlikwidowania pylenia i zwiększenia przyczepności kleju podkład należy zagruntować profesjonalnym gruntem, odpowiednio dobranym do rodzaju kleju. Nie może to być grunt do gruntowania pod płytki ceramiczne np. atlas czy ceresit.
Wyrównywanie powierzchni podkładu
Wykonujemy tylko wtedy gdy powierzchnia jest niewystarczająco równa. Tak jak w przypadku gruntów, należy używać mas przeznaczonych do stosowania na powierzchnie do przyklejania podłóg drewnianych. Masy przeznaczone pod ceramikę są za słabe. Do napraw miejscowych należy użyć odpowiednich mas naprawczych.
Pod żadnym pozorem na podkłady cementowe nie wolno stosować wyrównawczych mas opartych na spoiwie gipsowym (anhydrytowych). Na takich masach nie utrzyma się żaden parkiet. Doboru rodzaju masy powinien dokonać profesjonalny parkieciarz.
Wzmacnianie podkładu
Jeżeli powierzchnia podkładu jest zbyt słaba, aby do niej przykleić parkiet, to mamy dwa wyjścia: usunąć i wykonać nową poprawnie, albo odpowiednio wzmocnić powierzchnię w
sposób następujący:
Na tak przygotowaną powierzchnię można kleić wszystkie rodzaje podłóg drewnianych. Jest to jeden ze sposobów, dość kosztowny, ale najlepszy i pewny. Jeśli po wykonaniu samego gruntowania stwierdzimy (dokonamy pomiaru), że wytrzymałość wzrosła ponad 2 KN/mm2, a elementy drewna nie są duże np. parkiet, to można zrezygnować z klejenia maty.
O sposobie wzmocnienia i doborze materiałów powinien decydować profesjonalny parkieciarz lub dystrybutor drewna jeśli jest wykonawcą podłogi.
Montaż desek podłogowych
Przy montażu podłogi z elementów drewnianych wielkowymiarowych, inaczej mówiąc
z desek o szerokości powyżej 100 mm i długości powyżej 1000 mm, nawet na mocnym podkładzie należy kleić matę rozprężną. Zadaniem maty jest przecięcie sił odrywających, co w efekcie zapobiega deformacjom i odrywaniu się desek.
Na zdjęciach przykłady błędnie wykonanego podłoża betonowego.
Próba zarysowania ostrym metalowym przedmiotem nie powinna zostawiać wgłębień, a na przecięciu zarysowań beton nie może się wykruszać.
Jeżeli na podkładzie jest cienka warstewka cementu nie związana z nim, nazywana potocznie mleczkiem cementowym, to należy ją bezwzględnie usunąć poprzez zeszlifowanie tarczą z kamieniami szlifierskimi lub tarczą z gruboziarnistym papierem ściernym.
Jeżeli podkład spełnia te warunki, jego powierzchnia jest równa, a wilgotność wynosi
poniżej 2 % CM, możemy przystąpić do gruntowania.
Gruntowanie podkładu
W celu zlikwidowania pylenia i zwiększenia przyczepności kleju podkład należy zagruntować profesjonalnym gruntem, odpowiednio dobranym do rodzaju kleju. Nie może to być grunt do gruntowania pod płytki ceramiczne np. atlas czy ceresit.
Wyrównywanie powierzchni podkładu
Wykonujemy tylko wtedy gdy powierzchnia jest niewystarczająco równa. Tak jak w przypadku gruntów, należy używać mas przeznaczonych do stosowania na powierzchnie do przyklejania podłóg drewnianych. Masy przeznaczone pod ceramikę są za słabe. Do napraw miejscowych należy użyć odpowiednich mas naprawczych.
Pod żadnym pozorem na podkłady cementowe nie wolno stosować wyrównawczych mas opartych na spoiwie gipsowym (anhydrytowych). Na takich masach nie utrzyma się żaden parkiet. Doboru rodzaju masy powinien dokonać profesjonalny parkieciarz.
Wzmacnianie podkładu
Jeżeli powierzchnia podkładu jest zbyt słaba, aby do niej przykleić parkiet, to mamy dwa wyjścia: usunąć i wykonać nową poprawnie, albo odpowiednio wzmocnić powierzchnię w
sposób następujący:
- usunąć najsłabszą wierzchnią warstwę poprzez frezowanie lub szlifowanie,
- gruntować gruntem głęboko penetrującym najlepiej krzemianowym,
- gruntować po wyschnięciu gruntem poliuretanowym,
Na tak przygotowaną powierzchnię można kleić wszystkie rodzaje podłóg drewnianych. Jest to jeden ze sposobów, dość kosztowny, ale najlepszy i pewny. Jeśli po wykonaniu samego gruntowania stwierdzimy (dokonamy pomiaru), że wytrzymałość wzrosła ponad 2 KN/mm2, a elementy drewna nie są duże np. parkiet, to można zrezygnować z klejenia maty.
O sposobie wzmocnienia i doborze materiałów powinien decydować profesjonalny parkieciarz lub dystrybutor drewna jeśli jest wykonawcą podłogi.
Montaż desek podłogowych
Przy montażu podłogi z elementów drewnianych wielkowymiarowych, inaczej mówiąc
z desek o szerokości powyżej 100 mm i długości powyżej 1000 mm, nawet na mocnym podkładzie należy kleić matę rozprężną. Zadaniem maty jest przecięcie sił odrywających, co w efekcie zapobiega deformacjom i odrywaniu się desek.
Na zdjęciach przykłady błędnie wykonanego podłoża betonowego.
Subskrybuj:
Posty (Atom)


